Það var raun að horfa á Silfrið í morgun

Við fórum upp í Borgarfjörð til að slaka á. Vonuðumst eftir næði frá þvarginu um spillinguna og kreppuna. Veðrið tók ljúflega á móti okkur. Logn, gráð og hiti um núll. Ekki hægt að hugsa sér það betra. En einn af þessum föstu siðum er að kveikja á útvarpi á fréttatímum.

Þar með var þvargið komið inn á gafl. Þessi óendanlegi orðaflaumur. Við vorum nú samt með bækur og reyndum að hverfa til þeirra. En frásagnir af atburðum helgarinnar leituðu á og lesturinn varð slitróttur. Þó var ég að lesa Gestinn eftir Albert Camus.

Litlatré. Vetrarmynd úr Borgarfirði
Litlatré. Vetrarmynd úr Borgarfirði

Þegar við komum heim í morgun fylgdumst með Silfri Egils. Það var heilmikil raun. Það koma stöðugt fleiri vond atriði fram þegar grafið er í hauginn og líklegt að enn sé margt vont falið þar. Atriði sem eiga eftir að draga verulega úr lífsgæðum okkar.

Einhvern veginn fær maður á tilfinninguna að aðstandendur ósómans séu ótrúlega kaldrifjað fólk. Hvergi vottur af iðrun. Hvergi vottur af auðmýkt. Og harðsvíraðir gjörningar enn í gangi. Ekki nema von að við frú Ásta spyrjum hvort annað hvernig okkur muni reiða af þegar aldan skellur á af fullum þunga.

Mér finnst vont að hafa á tilfinningunni að stjórnvöld haldi verndarhendi yfir gjörningafólkinu og gefi því kost á að halda sukkinu áfram.Verulega vont. Og á meðan fyrirliðar ríkistjórnarinnar tala tæpitungu og vantraust á þeim vex, þá hlýtur krafan um kosningar að verða háværari með degi hverjum.

4 svör við “Það var raun að horfa á Silfrið í morgun”

  1. Nákvæmlega svona hefur mér líka liðið síðustu 6-7 vikur,eins og þú skrifar…..og það versnar með hverjum deginnum,meiri og meiri spilling kemur í ljós,nú síðast með BYR,hvar endar þetta….

  2. Camus er góður. Vona að ykkur Ástu vegni vel á þeirri þrautagöngu sem framundan er. Tað eru framundan borgaralegar handtökur og þá er voðinn vís og við endanlega ofurseld örlögum sem enginn ræður við. Því miður sváfum við á verðinum og létum þetta óþurftarfólk ná okkur í rúminu. Guð veri með okkur, það er enginn annar sem hefur áhuga á því.

  3. Gjörningafólkinu? Nú fer ég að skilja, hvernig galdrafárið hefur orðið til fyrir nokkur hundruð árum, þegar gamlar, barnlausar konur í útjöðrum þorpa voru skyndilega brenndar fyrir galdra, af því að illa áraði. Sem betur fer mótmælti Árni Magnússon í frægum bæklingi. En ekki hafa allir lesið hann. HHG

Skildu eftir svar

Netfang þitt verður ekki birt.

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.