Helgi og Hannes – Í apótekinu

Einþáttungur.
Tveir eldri borgarar spjalla saman.
Þeir halla sér utan í fólksbíl á bílastæði við verslunarkjarna.

Helgi: Ég fór í apótekið í gær.
Hannes: Hvað varstu að gera í apótek?
Helgi: Ég ætlaði að kaupa mér magnyl.
Hannes: Kaupa magnyl?
Helgi: Já. Kaupa magnyl.
Hannes: Varstu með hausverk?
Helgi: Nei. Ég vil bara eiga magnyl. Til vara. Þú veist.
Hannes: Já. Og fékkstu magnyl?
Helgi: Nei. Ég fékk ekki magnyl.
Hannes: Nú. Hvað olli því?

Helgi: Ég kom þarna inn. Í apótekið. Þetta er lítið apótek. Og stóð skammt frá afgreiðsluborðinu og beið eftir afgreiðslu.
Hannes: Já. Eins og gengur.
Helgi: Já. Eins og gengur.
Hannes: Og hvað svo?
Helgi: Ég beið.
Hannes: Var engin að afgreiða?
Helgi: Það var ein kona í slopp fyrir innan. Hún sat við tölvu. Svo var önnur fyrir framan, út við dyr. Hún var að sýna viðskiptavini, stórri feitri konu, varaliti.

Hannes: Þurftir þú að bíða lengi.
Helgi: Já. Þessi sem var fyrir framan hafði brett upp ermina á hvíta sloppnum sem hún var í og málað rendur á handlegginn, strik eftir strik, upp fyrir olnboga, með varalitum.
Hannes: Af hverju gerði hún það?
Helgi: Hún var að sýna viðskiptavininum sýnishorn.
Hannes: Sýnishorn?
Helgi: Já. Sýnishorn. Tíu eða tuttugu rendur frá úlnlið og upp fyrir olnboga.
Hannes: Svakalega margar rendur.
Helgi: Já. Svakalega margar rendur. Og þær krunkuðu sig ofan í rendurnar. Niðursokknar.

Hannes: Og fékkst þú enga afgreiðslu?
Helgi: Þegar ég var búinn að bíða í tíu mínútur spurði ég þessa sem var við tölvuna hvort hún væri ein við afgreiðslu.
Hannes: Og hvað sagði hún?
Helgi: Hún kallaði, án þess að snúa sér frá tölvunni, og sagði: „ Það er önnur frammi.“
Hannes: Og hvað sagðir þú?
Helgi: Ég hváði, er önnur frammi,?“ og leit fram að dyrunum. Þá hafði strikunum á handleggnum á hinni fjölgað enn meira og hún hélt á fimm eða sex varalitum. Opnum.

Hannes: Hvað gerðir þú þá?
Helgi: Ég var orðinn dálítið súr. Allt í einu kom bíll að apótekinu og konan, það er viðskiptavinurinn sem hafði verið að skoða varalitina, fór út og inn í bílinn sem ók burt.
Hannes: Án þess að kaupa nokkuð.?
Helgi: Já. Án þess að kaupa nokkuð.
Hannes: Sérkennilegt. Og hvað svo?
Helgi: Sú með ermina uppi í handarkrika og tuttugu sýnishornastrik á handleggnum kom til mín og spurði: „Hvað get ég gert fyrir þig?“
Hannes: Og fékkstu þá magnylið?
Helgi: Nei. Ég fékk ekkert magnyl.
Hannes: Af hverju ekki?
Helgi: Ég horfði framan í konuna nokkur augnablik. Sagði ekkert. Fór svo bara út.
Hannes: Og ekkert magnyl?
Helgi: Nei. Ekkert magnyl.
Hannes: Jæja.
Helgi: Já.
Hannes: Þetta var aldrei svona.
Helgi: Nei. Aldrei.

Þeir bretta upp kragana á yfirhöfnum sínum og ganga hver
sína leið. Það er súld.

Skildu eftir svar

Netfang þitt verður ekki birt.

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.