Konudagur

Konudagurinn er í dag. Konudagurinn, með greini. Eins og það sé aðeins einn dagur sem tileinkaður er konum. Í mínu húsi eru allir dagar, dagar eiginkonunnar. Það hefur væntanlega breyst nokkuð með árunum. Þó var það þannig í fyrstu. Minnist daga þar sem mér fannst ég mundi deyja ef við hittumst ekki eða heyrðumst. Man eftir afmælisdagabók frá unglingsárunum þar sem eftirfarandi vísa var á degi stúlkunnar sem töfraði mig:

„Hvað er fegra en sólarsýn, / þá sveimar hún yfir stjörnurann. / Hún vermir, hún skín / og hýr gleður mann.” Það er mikil hlýja í þessum orðum. Hlýja, lík þeirri sem stúlkan sú hefir látið té í umhverfi sínu. Hlýja með fyrirheitum eins og vordagar fara fyrir sumri. Og það eru vordagar við Horngluggann okkar Ástu. Hópur hestamanna ríður hjá. Á góðgangi flestir. Og gleðja augu, sál og sinni, þeirra sem á horfa og rifja upp árin hin fyrri.

Árin hin fyrri. Það er svo margs að minnast. Bjartar nætur Stefáns frá Hvítadal koma upp í hugann: „…Á meðan blundar svefnþung sveit, / ég sæki yngsta hestinn minn. / Á hann skal verða hætt og treyst. / Ég hnakkinn minn á folann legg…” En kannski eru árin þessi þeim fyrri fremri, þegar Spekin ljáir vængi sem lyfta hug og hjarta til víðari skilnings og meiri verðmæta. „Konan er höfn,” segir í ljóði eftir látinn verkfræðing. „Konan er höfn.” Látum það vera orð dagsins.

Skildu eftir svar

Netfang þitt verður ekki birt.

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.