Lengi vel trúði ég því að blaðamennska væri göfugt starf. Með fáum undantekningum. Í hópi blaðamanna voru menn sem ég bar ákaflega mikla virðingu fyrir. Og dáðist að sumum. Allt frá æskuárunum. Hinir voru færri sem vöktu andúð. Um þessar mundir sýnist mér blaðamennska bara vera starf. Meira og minna án göfugmennsku. Þessu hafa blaðamennirnir sjálfir breytt. Af hverju ætli það hafi gerst?
Risaþota ferst – yfirstjórnin komin á slysstað
Þota með þrjú hundruð og þrjátíu farþega brotlenti. Mikill eldur braust út. Farþegar þeyttust úr flakinu og lágu dreifðir um stórt svæði, margir mjög illa slasaðir. Yfirstjórnin er komin á slysstað og skipuleggur björgunarstarf.
Götukona les ekki Moggann
Götukonan hniprar sig saman í desemberrökkrinu. Hún vefur úlpunni fast að sér og brettir kragann á henni upp. Hún er örlítið hokin og beitir annarri öxlinni fyrir sig þegar hún gengur. Líkt og aðrir gera í stormi. Hún horfir ekki framan í fólkið sem hún mætir. Ekki heldur í búðagluggana. Hún horfir ofan í gangstéttina og inn í sjálfa sig
Ekki ferð til fjár
Búandi hér hálfa leið austur á Hellisheiði, eða nánar tiltekið, upp undir Rjúpnahæð þar sem Salahverfi heitir, ákvað ég að aka niður í miðbæ Reykjavíkur til að kaupa hljómdisk hjá útgefanda. Var ferð mín byggð á þeirri reynslu að ýmis bókaforlög hafa selt mér bækur sínar á miklu hagstæðara verði en bókabúðir hafa boðið. Þetta var í morgun.
Nú fara menn að hressast
Nú fara menn að hressast. Dalurinn kominn í 120. kr. Þá fær maður von um að geta bráðlega aftur keypt bækur á Amazon. Ég hætti þegar dalurinn fór í 90 krónur. Það verður ánægjulegt að vita af möguleikanum þótt lítið sé um skotsilfur. Svo er í öllu falli hægt að velta því fyrir sér, á netinu, hvaða bækur gaman væri að eignast.
Kona með þrettán fingur
Hún var grönn, nett og meðalhá. Greiddi hárið slétt aftur, utan tvo lokka eins og gyðingalokka, sem lágu niður með vöngunum. Andlit hennar var slétt, augun lifandi og augnabrúnirnar mjó strik. En munnurinn var dálítið sérstakur.
Hverslags aumingjar eru þetta?
Las það á netinu í morgun að Hreinn Loftsson ásamt einhverjum hulduvinum stefni að því að kaupa Árvakur. Óþægilegar kuldabólur flæddu niður eftir bakinu á mér. Spurði svo Ástu, höstugur, hverskonar aumingjar þetta væru sem stæðu að Árvakri að geta ekki haldið fyrirtækinu gangandi.
Hjartahnoð á Mogganum
Mikið mundi ég sakna Moggans. Hef lesið hann í meira en sextíu ár. Í augum mínum hefur hann alla tíð verið kletturinn í blaðaheiminum. Ritstjórar hans og margir mætir blaðamenn í gegnum tíðina menn sem maður treysti. Ég hef ekki sömu tilfinningu fyrir þeim sem skrifa blaðið núna. Enda eigendahópurinn öðruvísi samansettur.
Jólafasta í skugga kreppu
Það er einskonar hátíðisdagur hjá mér í dag. Frú Ásta er að setja jólin upp í fimmtugasta sinn í lífi okkar. Henni hefur alltaf tekist að fá hýbýlin til að ljóma um jól. Hvar sem við vorum stödd í tilverunni. Snauð eða minna snauð. Við vorum aldrei rík. Erum ekki rík. Hún tapaði einhverjum krónum í matador víkinganna. Ég átti engar.
Olíufurstinn og endurnar á Tjörninni
Það fer nú þannig fyrir mér á þessum dögum að ég get ekki snúið mér nógu hratt í hringi til að elta allar staðhæfingar sem menn láta frá sér fara um ástandið á landinu um þessar mundir. Það er ekki eins og talað sé einfaldlega í austur og vestur, heldur er einnig þvaðrað í allar aðrar áttir sem og upp og niður.