Moggi einu sinni enn

Það var með allnokkurri eftirvæntingu sem ég sótti sunnudags Moggann niður í anddyri í gærmorgun. Fyrir tveim vikum hafði verið tilkynnt, – um leið og Morgunblaðið og Fréttablaðið háttuðu ofan í sama rúmið og fjarlægðu 24 stundir af heimilinu,- að verulegar breytingar myndu verða á helgarblaði Moggans.

Í fáum orðum sagt þá fór forsíðan illa í mig. Ég margfletti blaðinu og komst ekki frá þessari leiða tilfinningu. Mér hefði fundist fara betur á því að hefja nýjan Mogga með stóru viðtali við venjulegan Íslending. Karl eða og konu sem þurfa að beita allri sinni lífsgetu til að takast á við nýtt líf á Nýju Íslandi til að komast af. Þannig fólk er í mínum augum Ísland í dag.

Það eru ekki fregnir af allsnægtafólki sem höfða helst til okkar óbreyttra lesenda blaðsins til hálfrar aldar. Við finnum fremur samlíðan með blinda manninum á baksíðunni sem glímir við að taka þátt í lífinu, skertur. Á landinu eru kjör alltof margra skert um þessar mundir og ekki fyrirséð hverjir komast af. Það mundi ekki saka að auka hlut þeirra nokkuð í umræðunni.

En auðvitað velur Mogginn sér sjálfur farveg, félaga og lesendur.

Skildu eftir svar

Netfang þitt verður ekki birt.

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.