Það fennir hratt í sporin

Bjartur og fagur dagur í gær.
Himininn skír. Norðaustan kaldi.
Ókum í sveit. Umferð var lítil.
Mættum þar grimmu frosti við jörð.

Tilefnið var að líta’ eftir húsi
Litlatré smáu á nöktum móa.
Fregnir af stormi, metrum á sek
tugum fjórum og hálfum betur,
spurningar vöktu í litlum lungum.

En allt var þar óhreyft.
Bundið vel og skorðað.

—-

Á heimleið var lundin létt og sinnið aftur
lítandi allt sem fyrir augu bar.

Í högum stóðu hross í höm á flestum bæjum.
Útigangsnautin, kennd við hold og steikur,
kjöguðu hæglát milli töðubagga.
Smáfuglar lágflug stunduðu í flokkum.
Blásvartir hrafnar veltu sér við fjallsbrún.
Straumandarhjónin köfuðu í ála.

Ær bitu grös í skjóli undir börðum.
Hrúta í stíum brundtíðina dreymdi.
Hvergi gat hund að líta kringum bæi.
Gufuský hæglát stigu eins og draugar
úr götóttum leiðslum Borgarfjarðarveitu.
Örlög þeirra gjarnan af gaddavírum ráðin.

Svo var það í morgun við Horngluggann hér heima
að hjónin litu út og engin merki sáu,
um ferðina góðu sem farin var í gær.

Þannig er með lífið það fennir hratt í sporin.
Og ferðalögin gleymast bæði stór og smá.

Eitt andsvar við „Það fennir hratt í sporin“

  1. Ég sé að fleirum en mér hefur verið mikið um þessar fallegu myndir.

Skildu eftir svar

Netfang þitt verður ekki birt.

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.