Gærkvöldið var óvenju gott hérna á sjöundu. Nýi Guðjón opnaði kvöldið með frábæru atriði í bankanum. Hnyttinn og beittur. Innheimtuseðillinn var stílaður á Gamla Guðjón. Nýja Guðjóni kom skuldin ekkert við. Hann hafði lært tæknina af útrásarbófunum. „Ég get reynt,“ sagði bankafulltrúinn þegar Nýi Guðjón sagði henni að troða innheimtuseðlinum upp í óæðri endann á sér.
Íslenska krónan valdatæki?
Stundum fær maður eitt og annað á tilfinninguna. Það að sjálfsögðu flokkast ekki undir hlutlægni. En þessar tilfinningar vaxa samt upp af umræðunni, lestri, fréttum og svokölluðum almannarómi. Já, og langri lífsreynslu.
Enn er fólki slátrað
Aftur og aftur hefur verið fullyrt af óskhyggjumönnum að með aukinni siðvæðingu þjóða, þekkingu og framþróun, muni styrjöldum þar sem óbreyttum borgurum er slátrað, fækka. Hugsun og aðferðir stjórnmálamanna til samninga muni færast á þroskaðra stig og mannslífum ekki verða fórnað í ferli samninga. Þetta hefur ekki ræst.
Ríkisstjórnir án sóma
Í litlu þægilegu matarboði í fjölskyldunni í gærkvöldi, þar sem setið var yfir góðum mat og vinarþeli, bar margt á góma eins og gengur. Ræddar voru jólagjafir, bækur og hlutir. Allir lögðu til málanna.
Rökkurtal og launkofar
Fremur lítil birta hefur tekið á móti fólki við fótaferð síðustu daga. Á það bæði við um dagsbirtuna í umhverfinu sem og efnahagsmálum þjóðarinnar. Þá hefur málflutningur ráðamanna ekki einkennst af birtu, má sannast sagna kalla orðræður þeirra rökkurtal.
Bestu óskir og góða ferð
Nú hefst ferð inn í nýtt ár. Sumum er það vafalítið kvíðvænlegt. Því miður. Ferðina verður samt að fara hvort sem fólk er ferðbúið eða ekki. Þannig er lífið. Ég sendi þeim lakast búnu hvatningarkveðjur og bið þess að andinn sem yfir öllu svífur styðji og hughreysti.
Skápurinn
Í fjórðu atrennu tókst okkur loks að kaupa skápinn. Tilhlaupið hefur staðið í tvö heil ár. Ég segir aftur, tvö heil ár. Þetta er fataskápur í litla kofann okkar í sveitinni. Ásta hefur haft augastað á honum í tvö ár. „Þá myndi ég losna við þessa fjórtán snaga á öllum veggjum,“ sagði hún og brosti svo fallega.
Ljósið í myrkrinu
Ágúst Ólason sendi okkur Ástu þessa frábæru mynd með jólakveðju sinni til okkar. Myndina tók hann í aðdraganda jóla.
Hrafntinnur – gott fyrir hjartað
Þar sem ég var að hreinsa snjó af bílnum mínum skömmu fyrir hádegi, það var heilmikill snjór og tók drjúga stund, kom kona nokkur gangandi heim að blokkinni. Hún var hávaxin, grönn, klædd til göngu í rauðum stakk. Þegar hún kom að bílnum sem stóð við gangstéttina, snéri ég mér að henni og sagði: „Það er jólalegt.“ Hún leit til mín, tók Ipod frá eyranu svo að ég endurtók: „Það er jólalegt.“
Bitlausar lambhúshettur og launsátur
Í öllu argaþrasi hversdagsins sem dynur yfir land og þjóð þessa dagana er það tvennt sem stingur í augun. Já, auðvitað ásamt ýmsu fleira. Þetta tvennt er annarsvegar mótmælendur með lambhúshettur. Þeir vilja ekki að þeir þekkist. Eru ekki heilir í því sem þeir eru að gera.
það má segja að þeir séu alls ekki á staðnum. Þátttaka þeirra því bitlaus. Hinsvegar eru það bloggarar sem skrifa ekki undir nafni. Slík launsátur ættu ekki að þekkjast.