Það var réttað í Þverárrétt í gær. Allstórt safn var í nátthaganum, tólf til fimmtán þúsund fjár. Rætt var um að eitthvað hlyti að hafa orðið eftir á heiðinni, þar sem mikil þoka og slæmt skyggni hafði lagst yfir leitarsvæðin. Þá var og mættur fjöldi fólks að vanda, bændur og bændafólk til að heimta sitt fé og fjöldinn allur af öðru fólki og mikið af börnum. Þrjár skólarútur höfðu mætt við Varmalandsskóla, tómar. Einn eða tveir komu í réttirnar til að sýna nýju jeppana sína.
Réttardagur 2006
Bý mig undir að fara í réttir í fyrramálið, snemma. Nánar tiltekið í Þverárrétt í Mýrarsýslu. Fer og horfi á bændafólkið draga fé sitt og rifja upp hvernig þetta var fyrir tæpum fimmtíu árum. Hvað segi ég? Fimmtíu árum. Er það virkilega svona langt. Eins og mér finnst það stutt. Nú hittir maður ekki fólkið sem var þar þá. Og Ási á Högnastöðum féll frá í vikunni sem leið.
Helgarblöðin
Í áratugi hef ég vaknað
snemma á laugardagsmorgnum
og sótt blöðin í póstkassann
á meðan vatnið seytlaði
í gegnum kaffipokann
niður í könnuna
fullur af tilhlökkun
og eftirvæntingu
Nútími
Sviðið er í nýju úthverfi Reykjavíkur. Það er komið að miðnætti. Hjónin eru háttuð og búin að slökkva ljósið. Unglingurinn á heimilinu opnar dyrnar og hvíslar: „Mamma, það er skólaferðalag á morgun. Mig vantar nesti og pening.“
Helgi og Hannes – stjórnmál
Hannes sat á bekknum fyrir framan ávaxtabúðina. Einum af þeim fimm stöðum þar sem þeir hittust oftast. Hann lokaði dagblaði þegar Helga bar að. Braut það saman og lagði það ofan á önnur dagblöð sem lágu á hnjám hans. Helgi fylgdist með hreyfingum Hannesar og undraði sig á glettnum andlitssvip hans.
Ótti og afkoma
„Vér erum dauðskelkaðir við að eiga lítið í sjóði. Vér fyrirlítum hvern sem tekur einfalda lifnaðarhætti og innri rósemi fram yfir auðæfi. Vér höfum glatað öllum skilningi á því hvernig menn gátu forðum daga hafið fátækt af hugsjónaástæðum til skýjanna, frelsi undan oki auðæfanna, óháðan hug og karlmannlegt æðruleysi.
September In The Rain
Líkur sjálfum sér, september. Suðvestan allhvass og hvass, gengur á með rigningu. Við vorum í sveitinni og fylgdumst með bændafólkinu handan við ána. Fyrir klukkan sjö lagði það á hesta sína og hélt af stað til fjalla. Til að smala. Skömmu síðar ókum við Ásta og sóttum þrjátíu hríslur, birki og reyni. Höfðum keypt þær á miðju sumri. Hugðumst gróðursetja í september. September hefur reynst okkur vel.
Hlustað á bækur og gengið með löbbu
Við litum við hjá henni á Borgarspítalanum í gær. Það var síðdegis. Hún er í sinni fyrstu innlögn á sjúkrahús, níutíu ára gömul, eftir blæðingu inn á heilann fyrr í sumar. Við blæðinguna lamaðist hægri hlið líkamans. Fremur litlar líkur voru taldar á að svo fullorðin kona endurheimti tapað afl. En þessari hetju er ekki fisjað saman. Nú lyftir hún hægri hendinni upp fyrir höfuðið, gengur um með „löbbuna“ sína og fer stiga á milli hæða tvisvar á dag. Einnig hafa einkenni í andliti horfið.
Ný bók
Ásta gaf mér bók í gær. Ákaflega fallega og yndislega bók. Það má heita að ég hafi haldið á henni síðan. Þ.e. bókinni. Strokið hana, flett henni og lesið og skoðað. Þetta er sérlega smekkleg bók, fallega unnin, fallega hönnuð og útlitið í góðu samræmi við innihaldið, vísar til dýptar, litar og gróðurs hafsins. Stafsetningarorðabókin heitir hún og er gefin út af Íslenskri málnefnd og JVP útgáfu. 736 blaðsíður. Verð kr. 6.980.
Með naut í taumi
Við sátum saman á pallinum framan við Litlatré á sunnudaginn var. Það var loka samvera eftir velheppnað árlegt vísnakvöld, sem svo er nefnt, en hluti fjölskyldunnar kemur saman eina helgi síðsumars, leigir sér sumarhús í grennd og gleðst í mat og nærveru í tvo sólarhringa. Um hádegisbil á sunnudegi hittast allir í skilnaðarsamveru við Litlatré áður en haldið er heim á leið. Svo var einnig nú.