Nú höfum við fengið forsmekkinn af kosningaþvaðri í sjónvarpi í tvö kvöld. Allt ber það tal að sama brunni. Stjórnmálamennirnir koma fram fyrir þjóðina ábúðarmiklir og segja frá því hvað þeir ætli að gera margt gott fyrir borgarana og bæta hag þeirra verulega. Og þeir treysta því að áheyrendur séu búnir að gleyma loforðunum sem gefin voru fyrir síðustu kosningar og kosningarnar þar á undan og hafa verið svikin eða frestað.
Kyrrlátur morgunn
Á laugardag skenkti veðrið skaplegri brigðum. Kyrrð var yfir uppsveitum Borgarfjarðar, logn, úrkomulaust og umferð svo til engin. Eftir klukkustundar göngu fórum við Ásta mín í skoðunarferð bílandi, eina af þessum sem við förum í oft á ári og rifjum upp gróður, gil og gersemar sem við dvöldum við á æskuárunum.
Jacopone da Todi
Stundum heyrir maður, eða les, frásögur af fólki sem skar sig úr í samtíð sinni og ávann sér ódauðlegan orðstýr sem lifir allar kynslóðir. Þannig er um ítalska ljóðskáldið Jacopo de Benedetti, sem fæddist í kringum 1230 í Todi á Ítalíu. Hann skildi eftir sig ýmis trúarljóð sem voru bæði sungin og lesin.
Dagur þjáningar – dagur sorgar
Litlatré á föstudaginn langa. Tókum daginn snemma.
Klukkan sex var norðaustan 4 m/s, hiti – 5° C.
Klukkan sjö lásum við saman Jóhannes 18 og 19.
Skiptumst á að lesa upphátt.
Gleðilega hátíð – gleðilega páska
Einhver spurði hvort Guð hefði ekki hlegið þegar Nietzsche dó. Maður dregur þá ályktun að þeir sem tala svona viti harla lítið um ritningarnar og eðli þeirra. Hvergi hef ég rekist á það í ritningunum að Guð hafi hlegið, en þar segir aftur á móti frá ýmiskonar fólki sem hagaði sér kjánalega.
Og lífið heldur áfram
Það var gott í sveitinni um helgina. Fylgdumst með úrslitum framhaldsskólanna. Stóðum með MK. Úrslitum réði heppni fremur en færni. Fylgdumst einnig með kosningum í Hafnarfirði. Hefðum kosið með stækkun hefðum við haft kjörgengi þar. Nú væri við hæfi að forsprakkar Sólar í Straumi kæmu með tillögur til bjargar afkomu manna á vestfjörðum. Þar þrengir að.
Pabbi í hundrað ár
Hefði hann lifað hefði hann orðið hundrað ára í dag. Pabbi minn. Hann fæddist 30. mars 1907. En hann lést tiltölulega ungur eða fimmtíu og fjögurra ára. Afmælisdagurinn hans var mér alltaf hátt í minni. Sérlega þegar ég var drengur. Það er af því að þetta var dagurinn hans pabba. Ég man eftir hrifningunni sem fyllti huga minn þegar þessi dagur kom.
Gras
Kornungur, – kannski sjö eða átta ára, austur í Kirkjulæk í Fljótshlíð þar sem afi minn Steinn var bóndi og amma Sigurbjörg, – tók ég eftir því að þegar ég gekk í fótspor afa míns, sem var stór og sterkur maður með yfirskegg og var í vesti og í vestinu var úrið hans með keðju og ég gat ekki tekið eins stór skref og hann, að hvort sem við vorum að fara upp á Rima eða austur á Bakka, og ég elti hann, …
Þrír kunningjar
Hitti einn þeirra í gær. Það var á biðstofu og brátt kæmi að mér. Þá kom inn maður í biðstofuna, það gustaði af honum. Hann var í víðum frakka dökkum, síðum með belti um sig miðjan. Hann ræskti sig og hóstaði og lét eiginlega eins og hann ætti stærri hlutann í biðstofunni. Þegar hann var farinn úr frakkanum varð mér litið framan í hann og þá brá mér heldur betur í brún.
Hvernig orð geta… …!
„Það er fólk að ríða hérna fyrir utan gluggann minn.“ „Fólk að ríða?“ „Já. Svei mér þá.“ „Og hvernig má það vera?“ „Vera? Það bara er.“ „Er það bara??“ „Já. Sex manns.“ „Sex manns að ríða?“ „Já. Og allir með tvo til reiðar.“