„We can easily forgive a child who is afraid of the dark;
the real tragedy of life is when men are afraid of the light.“
Plato
„We can easily forgive a child who is afraid of the dark;
the real tragedy of life is when men are afraid of the light.“
Plato
Það var greinileg eftirvænting í loftinu þegar fólk tók að safnast saman í Neskirkju í gærkvöldi. Og hvert sæti setið á slaginu klukkan átta. Viðfangsefni kvöldsins var Óratoría í þrem hlutum eftir Händel við ljóð eftir Milton. Svo kölluð tvíburaljóð. Þetta voru lokatónleikar tónlistarhátíðarinnar Tónað inn í aðventu.
Þessi aðventudagur hefur nú þegar glatt mig heil býsn. Eins og fjölmörg undarfarin ár, á jólaföstunni, hef ég tekið frá tíma á hverjum degi til þess að lesa fræðibækur um trú og visku. Og það er segin saga að höfundar þeirra, hugsun og textar, lyfta mér upp og gleðja sálartetrið mitt, „lúð og þjáð.“
Ljósahátíðin Chanukah hefst á morgun: „Á sama tíma og kristnir menn halda sína aðventu til að undirbúa jólin og minnast fæðingu frelsarans Jesú Krists, halda Gyðingar ljósahátíð sem þeir kalla chanukah, eða hanúka, upp á íslensku.
Um töluna sjö. Ég hef verið að rifja upp eitt og annað um töluna sjö. Út frá ritningunum. Hún er merkileg tala og kemur víða við. Hún fer eins og rauður þráður i gegnum alla ritninguna. Frá upphafi til enda. Drottinn skapaði veröldina á sjö dögum. Hann hvíldist á sjöunda degi.
Tveir menn sátu saman í járnbrautarlest í Frakklandi. Eldri farþeginn hafði Biblíuna sína opna og las frásöguna af brauðunum fimm og fiskunum tveim. Yngri maðurinn spurði þann eldri, forvitinn: „Fyrirgefðu herra, leyfist mér að spyrja hvort þú trúir þessari sögu, eða ertu bara að lesa hana?“ „Ég trúi henni,“ svaraði sá eldri, „gerir þú það ekki?“
Hann skellur á í nóvemberbyrjun. Nær fullum þunga undir mánaðamót desember. Geisar með kröftum fram að jólum. Hann hvín og steypist, þyrlar upp og hvolfist yfir. Tætir. Reynir að hremma mann og þeyta með. Slíta af manni spjarirnar og fella mann um koll og þrýsta á mann. Af afli. Af miklu afli. Lotu eftir lotu. Fella mann.
Fyrst kom ég í Netto á Salavegi. Leitaði í hillunum. Fann ekki. Spurði verslunarstjórann. Hann leitaði i hillunum. Fann ekki. „Því miður á ég það ekki í augnablikinu.“ Næst lá leiðin í Bónus á Smáratorgi. Gáði í hillurnar. Fann ekki. Leitaði að þessari elskulegu konu sem virðist vera verkstjóri í búðinni. „Komdu með mér,“ sagði hún.
Einkenni þessara daga er vindur og regn. En fyrst og fremst vindur. Hann blæs og blæs. Kallaður Kári. Maður dregur alpahúfuna niður fyrir eyru á leiðinni á milli húsa. Svo hún ekki fjúki út í buskann. Týndi einni í fyrra á leiðinni úr bílnum inn í flugstöðina í Keflavík. Hún virtist ekki vilja með til Glasgow. Þeyttist vestur um haf. Með Kára.