Fjórar myndir frá heimferð í helgarlok
Eins og fram kemur í síðasta pistli þá var liðin helgi mörgum öðrum helgum fremri, hvað varðar þau ótal atriði sem þarf til til að gleðja sál og anda í einföldum hjörtum. En heimferðin varð ekki síðri en dagarnir í Borgarfirði. Við ákváðum að breyta út af venju og aka Dragann og Hvalfjörð á þessum ljúfa haustdegi.
Það var tvennt sem gerði liðna helgi ánægjulegri umfram margar aðrar. Í fyrsta lagi gróðursetning í skaplegu veðri á föstudagsmorgninum, veðri sem breyttist í úrhellisrigningu, nánast skýfall, sem entist út daginn og nóttina í sunnan og suðaustan stormi. Laugardagurinn, sem heilsaði snemma með einstakri blíðu, blíðu sem varði allan þann dag og sunnudaginn, óvænt. Þetta var í Litlatré.
Höfðum gert okkur vonir um að það stytti upp. Ekki er útlit fyrir að sú von rætist. Sóttum því regngallana niður í kompu og settum í farangurinn. Við áætlum að fara í sveitina eftir vinnu í dag til að gróðursetja 40 birkihríslur sem við pöntuðum í vor hjá Árna á Þorgautsstöðum. Höfum ágæta reynslu af haustgróðursetningum, eins og nefnt var hér, nema veðurþættinum.
Dregin af líkum er sú dagsetning að Bólu Hjálmar hafi fæðst 29. september 1796. Hann var farmúrskarandi hagyrðingur og fjölmargt fleira.
Fáein fátækleg kveðjuorð.
Það er ekki margt fólk eftir af þeim kjarna hvítasunnumanna sem var í kjölfestu hreyfingarinnar á miðri síðustu öld. Þeim fækkar þessi árin og kjölfestan léttist stöðugt. En kynslóðir koma og kynslóðir fara og víst er það saga mannanna á þessari jörð, þar sem þeir eru aðeins gestir og útlendingar um skamma stund.
Þessum var gaukað að mér fyrr í dag
Þetta var eldri maður, tæplega meðalmaður á hæð, tággrannur. Hann bjó við þau heilsufarslegu kjör að lægðakerfi veðurfarsins fóru yfirleitt í gegnum hann. Það er að segja, bæði líkama og sál. Hann varð veikur þegar þær gengu yfir.
Hún var svo elskuleg að spyrja, hún Hrönn mín kær, hvernig hefði verið í réttunum. Hún vissi að ég hef farið í réttir síðustu árin og ætlaði einnig núna. Ég mátti til með að segja henni svolítið frá því og sendi henni eftirfarandi tölvupóst:
Fyrir fimm árum, þá var húsið nýtt og yst í byggðinni. Móar og ósnert jörð eins og augað eygði af svölunum. Nú hafa þeir byggt eins og augað dregur. Það þýðir að útsýnið er harla ólíkt því sem það var þegar við fluttum inn og margt að sjá af svölunum á sjöundu hæð.
Liðin helgi, þrátt fyrir norðaustan þræsing, lét í té af örlæti margskonar glaðning bæði fyrir auga og hjarta. Auðvitað nemum við lífið meira og minna með augunum og í gegnum þau þreifar sálin á umhverfinu, tré, runnum og fólki. Og þar sem við gerðum haustlitum helgarinnar svolítil skil í pistli í gær þá er ekki nema sanngjarnt að ræða oturlítið um nýgróður í dag.
