Sá sem örið hlýtur, hann ber það.

Á yngri árum hafði ég mikla og notalega ánægju af ljóðum Davíðs Stefánssonar frá Fagraskógi. Alla götur síðan tók ég bækur hans fram og vænti fyrri ánægju.
Þegar það heppnaðist leið mér vel. Birti ég hér eitt ljóða hans hvað ég hitti á í fyrradag:

Lesa áfram →

GÚLAR

,,Um tvítugt fékk ég í hendur bók nokkra eftir Aristoteles, er nefnist ,,Tíu hugmyndaflokkar“. Þegar mælskukennari minn í Karþagó og aðrir, sem töldust lærðir, nefndu hana, tútnuðu gúlar þeirra af stærilæti.

Lesa áfram →

BEÐIÐ EFTIR STRÆTÓ

Þetta var eitt af þessum opnu biðskýlum. Vindáttin stóð beint upp á, 15 – 16 metrar og úrhelli. Bílarnir sem óku hjá, flestir á verulegri ferð, jusu vatninu yfir gangstéttina og inn í skýlið. Þrjár manneskjur voru í skýlinu, væntanlega að bíða eftir strætó. Tveir karlar og ein kona.

Lesa áfram →

Minning: Ásta Ólafsdóttir

Ásta Ólafsdóttir, föðursystir mín, er fallin frá. Hún var kvödd frá Bústaðakirkju 23. maí. Þar með hefur allur systkinahópurinn, sjö börn Hreiðarsínu Hreiðarsdóttur og Ólafs Þorleifssonar, sem lengst af bjuggu á Grettisgötu 61, kvatt þetta tilverustig.

Lesa áfram →

HERSHÖFÐINGI DAUÐA HERSINS

Svo segir á baksíðu bókarinnar:
,,Tuttugu árum eftir lok síðari heimsstyrjaldarinnar kemur ítalskur hershöfðingi til Albaníu að leita uppi jarðneskar líkamsleifar landa sinna og flytja þær heim. […] Á meðan þeir glíma við að bera kennsl á þúsundir beina í ómerktum gröfum kynnast þeir lífi og hugsunarhætti heimamanna sem margir eiga enn óuppgerðar sakir við óvininn.“

Lesa áfram →

Vænting

Svo koma þeir
dagarnir
þegar allt er tómt

Lesa áfram →

Spörfuglar

Í gær í sveitinni.
Veður var eins og haustveður geta orðið best.
Dularfull hula hátt í lofti.
Stafalogn.
Lyktin af haustinu yfir og allt um kring.

Lesa áfram →

Leikskólastjóri skrifar:

,,Fyr­ir rúm­ar 30.000 kr. á dag á ég að sjá 100 manns fyr­ir morg­un­mat, ávaxta­stund, há­deg­is­verði og síðdeg­is­hress­ingu. Bara fisk­ur­inn kost­ar t.d. um 24.000 og þá er allt annað eft­ir.“

Lesa áfram →

Lúlu á nítján og Bjarni í Litla-Bæ.

Þeir falla frá, einn og einn, holtararnir sem voru hluti af lífi manns í æsku. Fólk sem maður hitti ekki í sextíu til sjötíu ár, en eru samt svo sterk í minningunum og það bregður fyrir viðkvæmni í brjósti manns við lestur minningargreinanna um þau.

Lesa áfram →

The Three Fat Women of Antibes.

Dagurinn í dag, góður fyrir gróðurinn og góður fyrir gamlan karl sem ekki hefur átt almennilega heimangengt í hálft ár eða meira. Enda brugðum við hjónin undir okkur betri dekkjunum og skruppum í Holuborg um hádegisbil. Það var ánægjuleg ferð.

Lesa áfram →